شاخ اوریال چیست؟ داستان قوچ اوریال؛ ساکن ارتفاع

بعضی متریال‌ها را نمی‌توان تنها با رنگ و بافتشان شناخت؛
برای شناختنشان باید به جایی برگشت که داستانشان آغاز شده است.

داستان اوریال، داستان ارتفاع است.

اوریال (Ovis vignei) یکی از گوسفندان وحشی آسیاست؛ جانوری که گستره طبیعی آن از بخش‌هایی از ایران تا کشورهای آسیای مرکزی و جنوبی امتداد دارد. در ایران نیز جمعیت‌های اوریال در نواحی شرقی کشور، از جمله خراسان، حضور دارند. 

قوچ اوریال؛ فرمانروای صخره‌ها

شاید تماشایی‌ترین تصویر اوریال زمانی شکل بگیرد که یک قوچ بالغ را در ارتفاع ببینیم.

شاخ‌های بزرگ و منحنی، قامت استوار و حضورش در چشم‌اندازهای باز کوهستانی، ظاهری به آن می‌دهد که از دور هم قابل تشخیص است.

اوریال برای زندگی در اقلیم‌های نسبتاً خشک و ناهموار سازگار شده و در تپه‌ها، دامنه‌ها و مناطق کوهستانی تا ارتفاعات بالا زندگی می‌کند. برخلاف روایت رایج درباره صعود از «صخره‌های ۹۰ درجه»، منابع علمی بیشتر از استفاده اوریال از دامنه‌ها، تپه‌ها و گاهی صخره‌ها سخن می‌گویند. 

اما برای کسی که آن را در طبیعت دیده باشد، شاید تصویر ماندگار چیز دیگری باشد:

قوچی ایستاده در ارتفاع؛
مشرف به دامنه، با شاخ‌هایی که بخشی از ابهت او هستند.

شاخ اوریال؛ طبیعتی که خودش طراحی می‌کند

آنچه شاخ طبیعی را از یک متریال صنعتی متمایز می‌کند، تکرارناپذیری آن است.

تفاوت‌های طبیعی در رنگ، خطوط و بافت باعث می‌شوند هر قطعه شخصیت بصری خودش را داشته باشد؛ چیزی که نمی‌توان دقیقاً همان را دوباره تولید کرد.

به زبان دودکا:

این رگه‌ها طراحی نشده‌اند؛
طبیعت ساخته‌شان.

و همین ویژگی است که می‌تواند یک متریال طبیعی را برای یک اثر دست‌ساز، از نظر بصری جذاب کند.

از طبیعت تا هنر دست

برای دودکا، جذابیت یک متریال تنها در کمیاب یا متفاوت بودن آن خلاصه نمی‌شود.

بخش مهم‌تر، داستانی است که با خودش حمل می‌کند.

وقتی بافت طبیعی شاخ در کنار چوب‌هایی مانند آبنوس قرار می‌گیرد، تضادی شکل می‌گیرد میان روشنی و تیرگی، صافی و رگه، طبیعت و پرداخت دست انسان.

نتیجه، قطعه‌ای است که بخشی از هویت بصری خود را نه از یک الگوی چاپی یا تولید صنعتی، بلکه از خود طبیعت گرفته است.

اوریال؛
روایتی از ارتفاع، طبیعت و بافت‌های تکرارنشدنی.